IT -- Manlio Dinucci -- Nessuna lezione dalla catastrofe afghana

 

Nessuna lezione

 dalla catastrofe afghana

Manlio Dinucci

 

Nel discorso del 16 agosto alla Casa Bianca, il presidente Biden ha fatto una lapidaria dichiarazione: «La nostra missione in Afghanistan non ha mai avuto come scopo la costruzione di una nazione, non ha mai avuto come scopo la creazione di una democrazia unificata e centralizzata». Una pietra tombale, messa dallo stesso presidente degli Stati uniti, sulla narrazione ufficiale che ha accompagnato per vent’anni la «missione in Afghanistan», in cui anche l’Italia ha speso vite umane e denaro pubblico per miliardi di euro. «Il nostro unico interesse nazionale vitale in Afghanistan rimane oggi quello che è sempre stato: prevenire un attacco terroristico alla patria americana», spiega Biden. Ma sulle sue parole getta ombra il Washington Post che, volendo svuotare il proprio armadio dagli scheletri delle fake news diffuse per vent’anni, titola: «I presidenti degli Stati Uniti e i leader militari hanno deliberatamente fuorviato il pubblico sulla più lunga guerra americana, condotta in Afghanistan per due decenni».

Il pubblico è stato «deliberatamente fuorviato» da quando, nell’ottobre 2001, gli Stati uniti, affiancati dalla Gran Bretagna, attaccavano e invadevano l’Afghanistan con la motivazione di dare la caccia a Osama bin Laden, perseguito come mandante dell’attacco terroristico dell’11 settembre (la cui versione ufficiale faceva acqua da tutte le parti). Reale scopo della guerra era l’occupazione di questo territorio di primaria importanza geostrategica, confinante con le tre repubbliche centrasiatiche ex sovietiche (Turkmenistan, Uzbekistan e Tagikistan), l’Iran, il Pakistan e la Cina (la regione autonoma Xinjiang Uygur). Vi erano già in questo periodo forti segnali di un riavvicinamento tra Cina e Russia: il 17 luglio 2001, i presidenti Jang Zemin e Vladimir Putin avevano firmato il «Trattato di buon vicinato e amichevole cooperazione», definito una «pietra miliare» nelle relazioni tra i due paesi. Washington considerava la nascente alleanza tra Cina e Russia una minaccia agli interessi statunitensi in Asia, nel momento critico in cui gli Stati Uniti cercavano di occupare, prima di altri, il vuoto che la disgregazione dell’Urss aveva lasciato in Asia Centrale. «Esiste la possibilità che emerga in Asia un rivale militare con una formidabile base di risorse», avvertiva il Pentagono in un rapporto del 30 settembre 2001.

Quale fosse la reale posta in gioco lo dimostrava il fatto che, nell’agosto 2003, la Nato sotto comando Usa assumeva con un colpo di mano «il ruolo di leadership dell’Isaf», la «Forza internazionale di assistenza alla sicurezza» creata dalle Nazioni Unite nel dicembre 2001, senza che in quel momento avesse alcuna autorizzazione a farlo. Da quel momento oltre 50 paesi, membri e partner della Nato, partecipavano sotto comando Usa alla guerra in Afghanistan.

Il bilancio politico-militare di questa guerra, che ha versato fiumi di sangue e bruciato enormi risorse, è catastrofico: centinaia di migliaia di morti tra i civili, provocati dalle operazioni belliche, più un numero inquantificabile di «morti indirette» per povertà e malattie causate dalla guerra. Solo gli Stati uniti – documenta il New York Times – vi hanno speso oltre 2.500 miliardi di dollari. Per addestrare e armare 300 mila soldati governativi, sbandatisi in pochi giorni di fronte all’avanzata talebana, sono stati spesi dagli Usa circa 90 miliardi.  Circa 55 miliardi per la «ricostruzione» sono stati in gran parte sprecati a causa della corruzione e inefficienza, Oltre 10 miliardi di dollari, investiti in operazioni anti-droga, hanno avuto come risultato che la superficie coltivata ad oppio è quadruplicata, tanto che l’Afghanistan fornisce oggi l’80% dell’oppio prodotto illegalmente nel mondo.

Emblematica è la storia di Ashraf Ghani, il presidente fuggito in un esilio dorato. Formatosi all’Università Americana a Beirut, faceva carriera alle università Columbia, Berkeley, Harvard e Johns Hopkins negli Usa, e alla Banca Mondiale a Washington. Nel 2004, in veste di ministro delle finanze, otteneva dai paesi «donatori», tra cui l’Italia, un «pacchetto di assistenza» di 27,5 miliardi di dollari. Nel 2014, in un paese in guerra sotto occupazione Usa/Nato, veniva nominato presidente ufficialmente col 55% dei voti.  Nel 2015 il presidente Mattarella lo riceveva con tutti gli onori al Quirinale, insieme alla ministra della Difesa Pinotti che lo aveva incontrato un anno prima a Kabul.

Questa catastrofica esperienza si aggiunge a quelle che l’Italia ha già vissuto per aver partecipato, violando la propria Costituzione, alle guerre Nato dai Balcani al Medioriente e al Nordafrica. Nessuna lezione ne viene però tratta dalle forze politiche che siedono in parlamento. Mentre a Washington lo stesso Presidente demolisce il castello di menzogne sugli «alti scopi umanitari», con cui è stata motivata la partecipazione italiana alla guerra in Afghanistan, a Roma, come nel romanzo 1984 di Orwell,  si cancella la storia.

 Manlio Dinucci

(il manifesto, 20 agosto 2021)

China will not fall into ‘Afghan trap’ as other powers have bitterly learned

 

China will not fall into ‘Afghan trap’ as other powers have bitterly learned

By Zhang JiadongPublished: Jul 06, 2021 09:58 PM

   

Illustration: Liu Rui/GT

The US and its allies are pulling out of Afghanistan. After the US withdraws from the region, Afghanistan will face many uncertainties. The country is very likely to fall back into war and become the headstream of regional and even global security problems. As an important neighbor of Afghanistan and a major country, China can't sit idle and keep itself out of Afghan affairs. Under such circumstances, it will be important how China makes its Afghanistan policy and plays a constructive role in Afghanistan without repeating the mistakes made by the former Soviet Union or the US.

Compared with other powers, China has the ability to get involved in Afghan affairs without becoming entangled in it.

 

4D CHESS IN AFGHANISTAN TO TRAP CHINA?

Is the US withdrawal from Afghanistan a trap for China? Here’s a quick analysis on that possible 4D chess move.

Afghanistan has been the deadliest vortex for imperial/foreign armies for many centuries. And it was the perfect trap that America set for the Soviet Union in the 1980s. Contrary to the mainstream narrative, the USSR did not “invade” Afghanistan. As Brzezinski admitted in the 1990s, the U.S. wanted to create a “Vietnam for the USSR” — an unwinnable and humiliating war. Thus, the U.S. set up camps in Pakistan and armed/trained fundamentalist Afghan tribes. When these insurgents became intolerable, the Afghan government sought help from Russia, which had invested a lot of money in Afghanistan in the previous three decades.

Now, the U.S. may be trying the same playbook in Afghanistan. Only, this time, the target is China.

It is guaranteed that the Taliban is going to take over Afghanistan. Already, most of the country is under partial or full Taliban control. So, what happens when the Taliban rules the country? A jihadist paradise right on China’s border. And the Taliban have gotten very sophisticated as well.

Militants could sneak into Xinjiang or even attack Chinese-built infrastructure in Xinjiang or Pakistan.

Also, there are about 20,000 Uyghur militants in Syria. They have been fighting alongside of Al Qaeda and ISIS over the last seven years. These war-hardened and experienced fighters would love to come to Afghanistan and seek revenge against China.

How long can China stay neutral?

SP -- LARRY ROMANOFF -- La muerte de Osama bin Laden -- January 11, 2021

   

 

 

La Muerte de Osama Bin Laden

Por Larry Romanoff, 11 de enero de 2021

 

ENGLISH  ESPAÑOL

 

¿77 marines en un feroz tiroteo durante 40 minutos contra un hombre, unas mujeres y niños, todos desarmados? 6 helicópteros entre 7 bases militares, nadie los vio?

Veamos. Tenemos seis helicópteros militares de los EE.UU. que transportan a 77 marines, que vuelan 600 kilómetros dentro de un país a un pequeño pueblo que contiene 7 bases militares, y está a menos de 35 minutos de la capital de la nación. Los helicópteros aterrizan en un complejo de viviendas situado a sólo unos cientos de metros de la base militar principal, pero los militares locales no saben que haya pasado nada, porque los EE.UU. tienen unos nuevos "helicópteros sigilosos" secretos que impedirían a los millones de habitantes locales ver u oír a la aeronave en cualquier lugar durante su vuelo de 3 horas. Y además, volaron "bajo entre las colinas, para evitar el radar". Sé que pueden hacer esto, porque lo vi una vez en la televisión.

EN -- LARRY ROMANOFF -- The Death of Osama bin Laden -- January 10, 2021

  

 

 

The Death of Osama bin Laden

By Larry Romanoff, January 10, 2021

ENGLISH  ESPAÑOL

77 marines in a fierce firefight for 40 minutes against a man, a few women and children, all unarmed? 6 helicopters among 7 military bases, nobody saw them?

Let's see. We have six US military helicopters carrying 77 marines flying 600 kilometers into a country to a small town which contains 7 military bases and is less than 35 minutes from the nation's capital. The helicopters land at a housing compound situated only a few hundred meters from the main military base, but the local military doesn't know anything happened because the US has new secret "stealth helicopters" that would prevent the millions of local inhabitants from either seeing or hearing the aircraft anywhere during their 3-hour flight. And besides, they flew "low, between the hills, to avoid the radar". I know they can do that, because I saw that once on TV.

NL -- Manlio Dinucci -- De Kunst Van Oorlog -- Tweepartijdige torpedo tegen terugtrekking uit Afghanistan

De Kunst Van Oorlog

Tweepartijdige torpedo tegen terugtrekking uit Afghanistan

door ManlioDinucci

DEUTSCH  ENGLISH FRANÇAIS  ITALIANO  NEDERLANDS 
PORTUGUÊS SPANISH TÜRKÇE

Honderdduizenden burgerslachtoffers, meer dan 2.400 gesneuvelde Amerikaanse soldaten (plus een onbepaald aantal gewonden), ongeveer 1.000 miljard dollar uitgegeven: dit is de som van 19 jaar Amerikaanse oorlog in Afghanistan, plus de kosten voor de NAVO-bondgenoten en anderen die de VS in de oorlog hebben bijgestaan. De faillissementsbalans van de VS, ook onder het politiek-militaire profiel: het grootste deel van het grondgebied wordt vandaag de dag gecontroleerd door de Taliban of betwist tussen hen en de door de NAVO gesteunde regeringstroepen.

Tegen deze achtergrond heeft de Trump-administratie in februari jongstleden na lange onderhandelingen een overeenkomst met de Taliban gesloten die, in ruil voor een reeks garanties, voorzag in een vermindering van het aantal Amerikaanse troepen in Afghanistan van 8.600 tot 4.500. Dit betekent niet het einde van de Amerikaanse militaire interventie in Afghanistan, die wordt voortgezet met speciale strijdkrachten, drones en bommenwerpers. De overeenkomst zou echter de weg vrijmaken voor een deëscalatie van het gewapende conflict.

Maar enkele maanden na de ondertekening werd de overeenkomst gebroken: niet door de Afghaanse Taliban, maar door de Amerikaanse Democraten. De Democraten keurden in het Congres een amendement op de Authorization Act goed dat in het boekjaar 2021 $740,5 miljard toekent aan de begroting van het Pentagon.

Het wijzigingsvoorstel, dat op 2 juli door het Comité van de strijdkrachten met grote meerderheid van democratische stemmen is goedgekeurd, bepaalt dat "het gebruik van middelen om het aantal in Afghanistan ingezette strijdkrachten te verminderen, moet worden beperkt". Het verbiedt het Pentagon de middelen waarover het beschikt te besteden aan activiteiten die het aantal Amerikaanse soldaten in Afghanistan tot minder dan 8.000 beperken: de overeenkomst, die een vermindering van het aantal Amerikaanse soldaten in Afghanistan inhoudt, wordt dus in feite geblokkeerd. Het is veelzeggend dat het wijzigingsvoorstel niet alleen is ingediend door de Democraat Jason Crow, maar ook door de Republikein Liz Cheney, die het in perfecte tweeledige stijl goedkeurt [1] Liz is de dochter van Dick Cheney, vice-president van de Verenigde Staten van 2001 tot 2009 in de regering van George W. Bush, degene die heeft besloten tot de invasie en bezetting van Afghanistan (officieel om Osama Bin Laden op te jagen [2]).

Het wijzigingsvoorstel veroordeelt de overeenkomst uitdrukkelijk met het argument dat deze "de nationale veiligheidsbelangen van de VS" ondermijnt, "geen realistische diplomatieke oplossing vormt" en "geen bescherming biedt aan kwetsbare bevolkingsgroepen". Om zijn eigen troepen in Afghanistan te mogen inkrimpen, zal het Pentagon moeten verklaren dat dit "de Amerikaanse antiterreurmissie niet in gevaar zal brengen". Het is geen toeval dat de New York Times een artikel [3] publiceerde dat, op basis van informatie (zonder enig bewijs) verstrekt door Amerikaanse inlichtingendiensten, "een Russische militaire inlichtingendienst beschuldigt van het aanbieden van een beloning aan Taliban-militanten voor het doden van Coalitie-soldaten in Afghanistan, voornamelijk gericht op Amerikanen". Het nieuws werd door de belangrijkste Amerikaanse media uitgezonden zonder dat de waarheidsgetrouwheid ervan in twijfel werd getrokken.

Een week later keurde het Congres dit wetsvoorstel goed dat de inkrimping van de Amerikaanse troepen in Afghanistan verhindert. Dit bevestigt wat het werkelijke doel van de militaire interventie van de VS/NAVO in Afghanistan is: de controle over dit strategisch belangrijke gebied. Afghanistan ligt op het kruispunt van het Midden-Oosten, Centraal-, Zuid- en Oost-Azië. In dit gebied (in de Golf en de Kaspische Zee) bevinden zich grote oliereserves.

Er zijn ook Rusland en China, waarvan de kracht toeneemt en die de wereldwijde basis beïnvloeden. Zoals het Pentagon waarschuwde in een rapport van 30 september 2001 [4], een week voor de Amerikaanse invasie van Afghanistan, "bestaat de mogelijkheid dat er een rivaal met een formidabele grondstoffenbasis opduikt in Azië".

Een mogelijkheid die zich nu voordoet. Amerikaanse "nationale veiligheidsbelangen" dicteren dat we in Afghanistan moeten blijven, wat de kosten ook mogen zijn.

ManlioDinucci

NL -- Manlio Dinucci -- De Kunst Van Oorlog -- Tweepartijdige torpedo tegen terugtrekking uit Afghanistan

De Kunst Van Oorlog

Tweepartijdige torpedo tegen terugtrekking uit Afghanistan

door ManlioDinucci

DEUTSCH  ENGLISH FRANÇAIS  ITALIANO  NEDERLANDS PORTUGUÊS SPANISH TÜRKÇE

Honderdduizenden burgerslachtoffers, meer dan 2.400 gesneuvelde Amerikaanse soldaten (plus een onbepaald aantal gewonden), ongeveer 1.000 miljard dollar uitgegeven: dit is de som van 19 jaar Amerikaanse oorlog in Afghanistan, plus de kosten voor de NAVO-bondgenoten en anderen die de VS in de oorlog hebben bijgestaan. De faillissementsbalans van de VS, ook onder het politiek-militaire profiel: het grootste deel van het grondgebied wordt vandaag de dag gecontroleerd door de Taliban of betwist tussen hen en de door de NAVO gesteunde regeringstroepen.

Tegen deze achtergrond heeft de Trump-administratie in februari jongstleden na lange onderhandelingen een overeenkomst met de Taliban gesloten die, in ruil voor een reeks garanties, voorzag in een vermindering van het aantal Amerikaanse troepen in Afghanistan van 8.600 tot 4.500. Dit betekent niet het einde van de Amerikaanse militaire interventie in Afghanistan, die wordt voortgezet met speciale strijdkrachten, drones en bommenwerpers. De overeenkomst zou echter de weg vrijmaken voor een deëscalatie van het gewapende conflict.

Maar enkele maanden na de ondertekening werd de overeenkomst gebroken: niet door de Afghaanse Taliban, maar door de Amerikaanse Democraten. De Democraten keurden in het Congres een amendement op de Authorization Act goed dat in het boekjaar 2021 $740,5 miljard toekent aan de begroting van het Pentagon.

Het wijzigingsvoorstel, dat op 2 juli door het Comité van de strijdkrachten met grote meerderheid van democratische stemmen is goedgekeurd, bepaalt dat "het gebruik van middelen om het aantal in Afghanistan ingezette strijdkrachten te verminderen, moet worden beperkt". Het verbiedt het Pentagon de middelen waarover het beschikt te besteden aan activiteiten die het aantal Amerikaanse soldaten in Afghanistan tot minder dan 8.000 beperken: de overeenkomst, die een vermindering van het aantal Amerikaanse soldaten in Afghanistan inhoudt, wordt dus in feite geblokkeerd. Het is veelzeggend dat het wijzigingsvoorstel niet alleen is ingediend door de Democraat Jason Crow, maar ook door de Republikein Liz Cheney, die het in perfecte tweeledige stijl goedkeurt [1] Liz is de dochter van Dick Cheney, vice-president van de Verenigde Staten van 2001 tot 2009 in de regering van George W. Bush, degene die heeft besloten tot de invasie en bezetting van Afghanistan (officieel om Osama Bin Laden op te jagen [2]).

Het wijzigingsvoorstel veroordeelt de overeenkomst uitdrukkelijk met het argument dat deze "de nationale veiligheidsbelangen van de VS" ondermijnt, "geen realistische diplomatieke oplossing vormt" en "geen bescherming biedt aan kwetsbare bevolkingsgroepen". Om zijn eigen troepen in Afghanistan te mogen inkrimpen, zal het Pentagon moeten verklaren dat dit "de Amerikaanse antiterreurmissie niet in gevaar zal brengen". Het is geen toeval dat de New York Times een artikel [3] publiceerde dat, op basis van informatie (zonder enig bewijs) verstrekt door Amerikaanse inlichtingendiensten, "een Russische militaire inlichtingendienst beschuldigt van het aanbieden van een beloning aan Taliban-militanten voor het doden van Coalitie-soldaten in Afghanistan, voornamelijk gericht op Amerikanen". Het nieuws werd door de belangrijkste Amerikaanse media uitgezonden zonder dat de waarheidsgetrouwheid ervan in twijfel werd getrokken.

Een week later keurde het Congres dit wetsvoorstel goed dat de inkrimping van de Amerikaanse troepen in Afghanistan verhindert. Dit bevestigt wat het werkelijke doel van de militaire interventie van de VS/NAVO in Afghanistan is: de controle over dit strategisch belangrijke gebied. Afghanistan ligt op het kruispunt van het Midden-Oosten, Centraal-, Zuid- en Oost-Azië. In dit gebied (in de Golf en de Kaspische Zee) bevinden zich grote oliereserves.

Er zijn ook Rusland en China, waarvan de kracht toeneemt en die de wereldwijde basis beïnvloeden. Zoals het Pentagon waarschuwde in een rapport van 30 september 2001 [4], een week voor de Amerikaanse invasie van Afghanistan, "bestaat de mogelijkheid dat er een rivaal met een formidabele grondstoffenbasis opduikt in Azië".

Een mogelijkheid die zich nu voordoet. Amerikaanse "nationale veiligheidsbelangen" dicteren dat we in Afghanistan moeten blijven, wat de kosten ook mogen zijn.

Manlio Dinucci

DE -- Manlio Dinucci -- Die Kunst des Krieges -- Zwei-Parteien-Torpedo gegen Rückzug aus Afghanistan

Die Kunst des Krieges

Zwei-Parteien-Torpedo gegen Rückzug aus Afghanistan

von Manlio Dinucci

DEUTSCH  ENGLISH FRANÇAIS  ITALIANO  PORTUGUÊS SPANISH TÜRKÇE

Hunderttausende Opfer unter der Zivilbevölkerung, mehr als 2.400 getötete US-Soldaten (zuzüglich einer unbestimmten Zahl von Verwundeten), etwa 1.000 Milliarden Dollar, die ausgegeben wurden: Das ist die Summe von 19 Jahren US-Krieg in Afghanistan, zuzüglich der Kosten für die NATO-Verbündeten und andere, die den USA im Krieg zur Seite gestanden haben. Konkursbilanz der USA auch unter dem politisch-militärischen Profil: Der größte Teil des Territoriums wird heute von den Taliban kontrolliert oder ist zwischen ihnen und den von der NATO unterstützten Regierungstruppen umstritten.

Vor diesem Hintergrund schloss die Trump-Administration im vergangenen Februar nach langen Verhandlungen ein Abkommen mit den Taliban, das im Austausch gegen eine Reihe von Garantien eine Reduzierung der Zahl der US-Truppen in Afghanistan von 8 600 auf 4 500 vorsah. Dies bedeutet nicht das Ende der US-Militärintervention in Afghanistan, die mit Spezialkräften, Drohnen und Bombern fortgesetzt wird. Das Abkommen würde jedoch den Weg für eine Deeskalation des bewaffneten Konflikts ebnen. Doch wenige Monate nach seiner Unterzeichnung wurde es gebrochen: nicht von den afghanischen Taliban, sondern von den US-Demokraten. Die Demokraten verabschiedeten im Kongress eine Änderung des Autorisierungsgesetzes, die dem Haushalt des Pentagon im Haushaltsjahr 2021 740,5 Milliarden Dollar zuweist.

Die Änderung, die am 2. Juli vom Ausschuss für Streitkräfte mit großer Mehrheit mit den Stimmen der Demokraten gebilligt wurde, sieht vor, "die Verwendung der Mittel zur Verringerung der Zahl der in Afghanistan eingesetzten Streitkräfte zu begrenzen". Sie verbietet es dem Pentagon, die in seinem Besitz befindlichen Mittel für Unternehmungen auszugeben, die die Zahl der US-Soldaten in Afghanistan unter 8 000 reduzieren: Das Abkommen, das eine Reduzierung der Zahl der US-Truppen in Afghanistan vorsieht, wird damit faktisch blockiert. Es ist bezeichnend, dass die Änderung nicht nur von dem Demokraten Jason Crow, sondern auch von der Republikanerin Liz Cheney eingebracht wurde, die sie in perfekter Zweiparteienherrschaft unterstützt. Liz ist die Tochter von Dick Cheney, dem Vizepräsidenten der Vereinigten Staaten von 2001 bis 2009 in der Regierung von George W. Bush, die die Invasion und Besetzung Afghanistans (offiziell zur Jagd auf Osama Bin Laden) beschlossen hat.

Der Änderungsantrag verurteilt das Abkommen ausdrücklich und argumentiert, dass es "die nationalen Sicherheitsinteressen der USA untergräbt", "keine realistische diplomatische Lösung darstellt" und "keinen Schutz für gefährdete Bevölkerungsgruppen bietet". Um seine eigenen Truppen in Afghanistan reduzieren zu dürfen, muss das Pentagon bestätigen, dass dies "die US-Terrorismusbekämpfungsmission nicht gefährdet". Es ist kein Zufall, dass die New York Times einen Artikel veröffentlichte, in dem auf der Grundlage von Informationen (ohne jegliche Beweise) von US-Geheimdienstagenten "eine russische militärische Geheimdiensteinheit beschuldigt wird, Taliban-Kämpfer für die Tötung von Koalitionssoldaten in Afghanistan, die hauptsächlich Amerikaner im Visier haben, zu belohnen". Die Nachricht wurde von den wichtigsten US-Medien ausgestrahlt, ohne dass irgendwelche Fake-News-Jäger ihren Wahrheitsgehalt in Frage stellten.

Eine Woche später verabschiedete der Kongress den Änderungsantrag, der die Reduzierung der US-Truppen in Afghanistan verhindert. Damit wird bestätigt, was der eigentliche Zweck der militärischen Intervention der USA/NATO in Afghanistan ist: die Kontrolle über dieses strategisch wichtige Gebiet. Afghanistan befindet sich am Scheideweg zwischen dem Nahen Osten, Zentral-, Süd- und Ostasien. In diesem Gebiet (am Golf und am Kaspischen Meer) gibt es große Ölreserven. Hinzu kommen Russland und China, deren Stärke wächst und die die globale Basis beeinflusst. Wie das Pentagon in einem Bericht vom 30. September 2001, eine Woche vor der US-Invasion in Afghanistan, warnte, "besteht die Möglichkeit, dass in Asien ein Rivale mit einer gewaltigen Ressourcenbasis entsteht".

Eine Möglichkeit, die sich jetzt konkretisiert. Die "nationalen Sicherheitsinteressen" der USA diktieren, dass wir in Afghanistan bleiben müssen, koste es, was es wolle.

ManlioDinucci

Übersetzung: K.R.

Quelle: Il Manifesto (Italien)

SP -- Manlio Dinucci -- Torpedo bipartidista contra la retirada ‎estadounidense de Afganistán‎

‎«EL ARTE DE LA GUERRA»‎

Torpedo bipartidista contra la retirada ‎estadounidense de Afganistán‎

por Manlio Dinucci

Oficialmente, la invasión de Afganistán debía castigar a los autores de los atentados del ‎‎11 de septiembre de 2001. Pero en realidad esa invasión había sido organizada mucho ‎antes de los acontecimientos invocados como justificación. Como hemos explicado en ‎múltiples ocasiones desde Red Voltaire, la invasión de Afganistán es la primera de ‎una larga serie de guerras cuyo verdadero objetivo es destruir las estructuras mismas de ‎los Estados en los países del Gran Medio Oriente, en aplicación de la estrategia ‎Rumsfeld-Cebrowski, para garantizar más fácilmente la explotación de los recursos ‎naturales de esos países. La “guerra de Afganistán”, que supuestamente duraría ‎‎2 semanas, se ha extendido a lo largo de 19 años. Y está planeada para durar el mayor ‎tiempo posible. En este momento, personalidades estrechamente vinculadas al ‎Pentágono están saboteando la retirada parcial decidida por el presidente Donald ‎Trump.‎

RED VOLTAIRE | ROMA (ITALIA) | 9 DE JULIO DE 2020

FRANÇAIS ITALIANO PORTUGUÊS TÜRKÇE

Cientos de miles de víctimas civiles, más de 2 400 soldados estadounidenses muertos (además de ‎un número indeterminado de heridos), cerca de 1 000 millardos de dólares gastados. Ese es sólo ‎un rápido balance de los 19 años de guerra estadounidense en Afganistán. Pero también habría ‎que agregar a ese balance el costo de ese conflicto para los países miembros de la OTAN y para ‎otras naciones que han estado junto a Estados Unidos en esa guerra. Es un balance que ilustra el fracaso de Estados Unidos, incluso en el plano político-militar dado el hecho que la mayor parte ‎del territorio afgano está hoy bajo control de los talibanes o en disputa entre estos y las fuerzas ‎gubernamentales respaldadas por la OTAN. ‎

TUR -- Manlio Dinucci -- Afganistan’dan geri çekilmeye karşı iki partili torpil

Afganistan’dan geri çekilmeye karşı iki partili torpil

yazan Manlio Dinucci

Afganistan’daki savaş, resmi olarak 11 Eylül 2001 saldırılarının intikamını almak üzere başlatıldı. Oysa bu savaş bunun çok daha öncesinden hazırlanmıştı. Yirmi yıldan beri bu sütunlarda, bunun doğal kaynakların sömürülmesini kontrol etmek için genişlemiş Ortadoğu’daki tüm devlet yapılarını yok etmeyi amaçlayan uzun bir savaş dizisinin (Rumsfeld/Cebrowski stratejisi) ilki olduğunu açıkladık. İki hafta sürmesi gereken savaş tam 19 yıldır devam etmektedir. Ve daha olabildiğince de uzun sürmesi planlanmaktadır. Bugün, Pentagon ile bağlantılı isimler Başkan Trump’ın kararlaştırdığı kısmi çekilmeyi sabote etmektedir.

VOLTAİRE İLETİŞİM AĞI | ROMA (İTALYA) | 8 TEMMUZ 2020

ESPAÑOL FRANÇAİS İTALİANO PORTUGUÊS

Yüz binlerce sivil kurban, öldürülen 2.400’den fazla ABD askeri (ayrıca sayısı belirtilmemiş çok sayıda yaralı), harcanan yaklaşık 1.000 milyar dolar: Bu, ABD’nin Afganistan’daki 19 yıllık savaşının bir özetidir. Buna, NATO müttefikleri ve savaşta ABD ile aynı safta yer alan diğer ülkelerin maliyeti de eklenmektedir. Politik-askeri alan da dahil olmak üzere ABD için bir iflas bilançosu söz konusudur: Bölgenin büyük bir bölümü bugün Taliban tarafından kontrol edilmekte ya da Taliban ile NATO tarafından desteklenen hükümet güçleri arasında bir ihtilafın konusudur.

These sickening videos of Australian SAS troops murdering unarmed Afghan civilians are a disgrace to my country

These sickening videos of Australian SAS troops murdering unarmed Afghan civilians are a disgrace to my country

Damian Wilson

is a UK journalist, ex-Fleet Street editor, financial industry consultant and political communications special advisor in the UK and EU.

18 Mar, 2020 16:26

Get short URL

©  ABC

The graphic footage, filmed by body cameras worn by the elite troops and broadcast on national television, must lead to the soldiers being tried for murder.

Australians always look forward to celebrating Anzac Day, but this year it will be different because a pall of shame has fallen over our armed forces thanks to a jaw-dropping TV expose aired this week that showed elite Aussie soldiers murdering Afghan civilians in cold blood when they were supposed to be protecting them from the Taliban.

While a four-year inquiry into the behavior of its soldiers in Afghanistan, by the Inspector General of the Australian Defence Force, is still to deliver on its investigation, the chances of alleged war crimes being swept under the rug thanks to lying soldiers misguidedly protecting their comrades, misinformation from witnesses, or from a political cover-up, have just been blown out of the water.

Thanks to whistleblower Braden Chapman, a former army intelligence officer who witnessed the atrocities first hand in 2012, no one can ignore the reality of what happened as the Aussie Special Air Services Regiment (SAS) stormed the dusty villages of Afghanistan in search of those it considered legitimate targets.

Among the alleged crimes, Chapman says he witnessed an army dog handler allowing his charge to chew on the head of a newly-murdered man, another where an elite troop punched a child in the face and a third showing a soldier seemingly in the grip of ‘blood lust’ firing indiscriminately and throwing thermal grenades from close range into a mud hut occupied by several Afghan combatants.

Then there is the execution of a young, apparently unarmed Afghan man in a quiet wheat field. Shot from a distance of around two meters, his killer seems indifferent to the fact that his act was being filmed.

Somehow, those involved in several of the incidents explored in the documentary had already faced investigation over their actions but were found to have acted lawfully. Looks like they might have some further questions to answer now.

The culprits will regret that alongside their modern-tech weapons and armor they wore high definition body cameras that caught some of the inhumanity, and equally grim audio commentary, during their operations to flush out enemy combatants.

Several of the worst offenders, caught clearly on camera apparently murdering Afghans with thermal grenades, guns and through severe beatings, are still serving in the ADF. Though probably not for much longer thanks to their grinning murderous faces being caught for posterity on 4K video.

As an Australian, I am deeply ashamed by these disgraceful, impossible to deny scenes. 

Our armed forces, and particularly their courageous, selfless behavior abroad while on active duty have always been a source of immense pride to Aussies.

Anzac Day (April 25) is a national holiday in our country, initially instituted to celebrate the contribution of Australian and New Zealand soldiers toward the ultimately futile Gallipoli campaign in the First World War that cost the lives of nearly 12,000 soldiers from the two nations among an Allied total of 56,000. The day of remembrance later widened its scope to include the sacrifices by soldiers from Down Under in all wars.

Nowadays, far from being a relic of the past, Anzac Day is celebrated by an increasing number of young Australians, many of whom attend ceremonies swathed in Aussie flags, wearing green and gold T-shirts and beanies and with national flag temporary tattoos on their cheeks.

Across the country, dawn ceremonies are held in memory of the time of the original landing on the Gallipoli peninsula, after which many take a traditional ‘gunfire breakfast’  – coffee with added rum – in memory of the sustenance taken by Aussie soldiers before battle.

It’s all highly symbolic and reflective stuff. Not taken lightly nor ever mocked even by the usually irreverent Aussies.

So to have the reputation of Australian fighting men and women representing the nation abroad dragged through the mud by rogue murderers in disgraceful scenes, all caught on camera and broadcast on the national broadcaster’s foremost investigative affairs programme on a Monday evening, is a devastating blow to national pride.

To realise that some of these animals are still serving in the ADF takes your breath away. It’s as simple as Braden Chapman says: “You can’t shoot unarmed people and not call that murder.”

TUR -- Manlio Dinucci -- Dipsiz Afgan kuyusunda 3 000 milyar dolar

Dipsiz Afgan kuyusunda 3 000 milyar dolar

yazan Manlio Dinucci

Washington Post’un Afganistan’daki savaşa ilişkin gizliliğini kaldırtmayı başardığı belgeler, ABD’nin bu ülkeye barışı getirmeyi başaramadığını doğrulamamaktadır. Aksine Pentagon’un Donald Rumsfeld ve Amiral Arthur Cebrowski tarafından geliştirilen « bitmeyen savaş » stratejisini sadakatle izlediğini ortaya koymaktadır. Birkaç hafta sürmesi gereken askeri harekat, 18 yıldır kasıtlı olarak sürdürülmektedir.

VOLTAİRE İLETİŞİM AĞI | ROMA (İTALYA) | 21 ARALIK 2019 

FRANÇAİS  İTALİANO  PORTUGUÊS  ESPAÑOL  ROMÂNĂ  ENGLİSH  NEDERLANDS  DEUTSCH 

Rumsfeld/Cebrowski stratejisi Pentagon’un misyonunu kapitalizmin küreselleşmesine uyarlamayı öngörmektedir. Bunun sonucu olarak, genişletilmiş Ortadoğu’dan başlayarak dünyanın birçok bölgesindeki devlet yapılarının « yapıcı kaos » yararına yıkılması gerekmektedir. Bu, Georges Bush tarafından duyurulan, Barack Obama tarafından sürdürülen ve Donald Trump tarafından mahkum edilen « bitmeyen savaş »tır.

29 NATO ülkesi, Londra Deklarasyonu [1] ile « Afganistan’ın uzun vadeli güvenliğine ve istikrarına olan bağlılıklarını » yineledi. Bir hafta sonra Washington Post, Haber Alma Özgürlüğü Yasası’na (birkaç yıl sonra siyasi ortamın uygunluğuna göre işlediği günahlardan kurtulmak için kullanılan) dayanarak, « ABD yetkililerinin Afganistan’daki savaş konusunda halkı aldattıklarını ortaya koyan » 2 000 sayfalık belge üzerindeki gizliliği kaldırtmayı başardı [2]. Özet olarak, 18 yıldır süre giden bir savaşın ekonomik dahil feci etkilerini gizlediler.

Ortaya çıkan en ilginç veri ekonomik maliyetlere ilişkin olanlardır. Savaş operasyonları için 1.500 milyar dolar harcanmıştır ki bu rakam « şeffaf değildir » yani başka bir deyişle gerçek tutarın altındadır: hiç kimse gizli servislerin savaşta ne kadar harcadığını ya da savaş için işe alınan paralı askerlerin, contractors’ların (halen 6.000 civarında) gerçek maliyetini bilmemektedir.

« Savaş ödünç parayla finanse edildiği » için, tahakkuk eden faiz 500 milyar dolar kadar çıkmakta ve söz konusu harcamayı 2 000 milyar dolara kadar yükseltmektedir. Buna başka kalemler de eklenmektedir: Afgan kuvvetlerini eğitmek için 87 milyar, büyük bir bölümü « yolsuzluk ve başarısız olan projelerde kaybedilen » « yeniden inşa » için 54 milyar. Çok yükselen afyon üretimi gibi güzel bir sonuçla birlikte, « uyuşturucu kaçakçılığıyla mücadele » için ayrıca 10 milyar dolar harcanmıştır: Afganistan bugün dünya piyasasına eroinin % 80’ini sağlamaktadır.

Birikmeye devam eden faiz (2023 yılında 600 milyar tutarında olacak) ve devam eden operasyonların maliyeti ile birlikte bu harcama rahatlıkla 2 trilyonun üzerine çıkmaktadır. Bunun dışında ciddi yaralanmaları veya sakatlığı olan savaş gazileri için sağlanan tıbbi bakımın maliyeti de dikkate alınmalıdır. Bugüne kadar, Afganistan veya Irak’ta savaşanlar için, önümüzdeki 40 yıl içerisinde 1 400 milyar dolara kadar yükselecek olan, 350 milyar dolar harcanmıştır. Bunun yarısı Afganistan savaşı gazileri için harcandığına göre, savaşın ABD’ye maliyeti yaklaşık olarak 3 000 milyar dolara yükselmektedir.

18 yıl süren savaştan ve tahmin edilemeyen sayıda sivil kayıptan sonra, askeri alandaki sonuç « Talibanların ülkenin büyük bir bölümünü kontrol etmesi ve Afganistan’ın mülteciler ve göçmenler için en büyük kaynak alanlarından biri olarak kalması »dır. Washington Post bu nedenle gizliliği kaldırılan belgelerin « Amerika’nın Afganistan’a barışı getirme ve ülkeyi yeniden inşa etme çabalarındaki yanlış adımların ve başarısızlıkların ham gerçekliği » ortaya koyduğu sonucuna varmaktadır.

Bu şekilde ABD yetkililerinin halkı nasıl « aldattıklarını » ortaya koyan saygın gazete, savaşı bir « Afganistan’a barışı getirme ve ülkeyi yeniden inşa etme çabası » olarak sunarak halkı bu kez kendisi aldatmaktadır. NATO’nun 2003’ten bu yana katıldığı, ABD’nin Afganistan’da yürüttüğü savaşın asıl amacı, özellikle Rusya ve Çin dikkate alındığında, Ortadoğu, Orta, Güney ve Doğu Asya arasındaki kavşakta yer alan, büyük stratejik öneme sahip alanın denetim altına alınmasıdır.

Bu savaşa, parlamentonun Ekim 2002’de, Mart 2003’ten itibaren ilk askeri birliğin gönderilmesini onaylamasıyla birlikte ABD’nin komutası altındaki İtalya da katılmaktadır. Kamu Parlamento Ekim 2002’de Mart 2003’ten itibaren ilk askeri birliğin gönderilmesine izin vermiştir. Halkın kesesinden kesilen İtalyan harcamasının, ABD’de olduğu gibi, çeşitli dolaylı maliyetler hariç, 8 milyar Euro civarında olduğu tahmin edilmektedir. Sosyal harcamalardan yapılan kesintilerden etkilenen yurttaşları Afganistan için daha fazla kaynağa ihtiyaç olduğuna ikna etmek için, bu paranın Afganistan halkının yaşam koşullarını geliştirmek için kullanıldığı söylenmektedir. Ve Assisi Sacro Convento’nun rahipleri, bu şekilde « İtalya’nın askerlerinin üstlendiği görevlerle, dünyanın her yerinde barışı desteklemek için aktif işbirliği içerisinde olduğunu » kabul ederek, Cumhurbaşkanı Mattarella’ya « San Francesco Barış Lambası » nı vermiştir.

Manlio Dinucci

Çeviri
Osman Soysal

Kaynak
Il Manifesto (İtalya)

      

Rumsfeld/Cebrowski stratejisi Pentagon’un misyonunu kapitalizmin küreselleşmesine uyarlamayı öngörmektedir. Bunun sonucu olarak, genişletilmiş Ortadoğu’dan başlayarak dünyanın birçok bölgesindeki devlet yapılarının « yapıcı kaos » yararına yıkılması gerekmektedir. Bu, Georges Bush tarafından duyurulan, Barack Obama tarafından sürdürülen ve Donald Trump tarafından mahkum edilen « bitmeyen savaş »tır.

29 NATO ülkesi, Londra Deklarasyonu [3] ile « Afganistan’ın uzun vadeli güvenliğine ve istikrarına olan bağlılıklarını » yineledi. Bir hafta sonra Washington Post, Haber Alma Özgürlüğü Yasası’na (birkaç yıl sonra siyasi ortamın uygunluğuna göre işlediği günahlardan kurtulmak için kullanılan) dayanarak, « ABD yetkililerinin Afganistan’daki savaş konusunda halkı aldattıklarını ortaya koyan » 2 000 sayfalık belge üzerindeki gizliliği kaldırtmayı başardı [4]. Özet olarak, 18 yıldır süre giden bir savaşın ekonomik dahil feci etkilerini gizlediler.